Şebnem Ferah – Serapmış

Benim Adım OrmanGüneş batınca farketttim
Bütün hayallerim caddeye uzanmış
Tüm doğru bildiklerim, asfalta akmış
Hepsi serapmış…

Birileri var önümde, gerimde,
Her yanımda, yüreğimde
Kalabalığın içinde, dışında
Her yerde, yalnızlığımda…

Karaya oturmuş eski bir gemide
Gölgesinden sıkılmış söğütte
Baktığım her yerde, her aynada
Mutluluktan sürülmüş,
Sanki yasaklanmış biri var.

Ellerimden içilmiş şarapta
Gözlerinden okunmuş şiirde
Baktığım her yerde, her aynada
Mutluluktan sürülmüş,
Sanki yasaklanmış biri var.

Güneş batınca farkettim,
Bütün hayatım caddeye uzanmış
Yolun tam yarısında, asfalta akmış
Her şey serapmış…

Birileri var önümde, gerimde,
Her yanımda, yüreğimde
Kalabalığın içinde, dışında
Her yerde, yalnızlığımda…

Karaya oturmuş eski bir gemide
Gölgesinden sıkılmış söğütte
Baktığım her yerde, her aynada
Mutluluktan sürülmüş,
Sanki yasaklanmış biri var.

Ellerimden içilmiş şarapta
Gözlerinden okunmuş şiirde
Baktığım her yerde, her aynada
Mutluluktan sürülmüş,
Sanki yasaklanmış biri var.

Facebook'ta Paylaş

Benzer Yazılar

Bir Cevap Yazın