“Ellerimden tut ki, düşmeyeyim yalnızlığın karanlık yamacına…”

Öyle bir sarılayım ki sana, yağmura karışsın gözyaşım… Ağladığımı kimse görmesin, sen hiç farketme bile…

Sesimi çıkartmam söz. Sen üzülme diye…

Ellerimden tut !

Ve bir daha bırakma beni, yalnızlığın koynuna. Bir daha hiç soğuk olmasın o oda. Dört duvar arası olmasın yalnızlığın adı.

Sensiz de olmasın ama. Sadece sonsuz olsun…

Ellerimden tut !

Tut ki, tek başına yaşanmasın aşk. Tut ki, bıraktığında, başı boş olmasın yalnızlık. Bir sebebi olsun.

Sebebinin bir anlamı olsun, sebeplerin en güzeli olsun, o sebebin adı, “sen” olsun…

Ellerimden tut !

Bırakırsan, bir çocuk beşinci kattan uçuruma düşecek inan bana. Bir değil binlerce sigara daha sönecek, o koyu karanlıkta.

Ağlayamayacak belki de. Gözlerini de bırakıp kavuşacak, senden kalan yalnızlığına…

Ellerimden tut !

Artık olmayacak, bir daha yaşanmayacak bir başına. Çünkü bu dünyadayız.

Ve bu dünyada:

“Ya bir başınasındır, ya iki başına”

Paylaş